บล๊อกนี้ตั้งใจเอาไว้ว่าจะเขียนตั้งแต่เมื่อช่วงวันพ่อโน่นแล้ว แต่งานมันช่างเยอะซะเหลือเกิน

ทำให้ต้องพักเขียนบล๊อกเอาไว้ก่อน…

เมื่อวันพ่อ ผมกลับบ้านที่เพชรบูรณ์ มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ทำให้ผมประทับใจ  สิ่งหนึ่งคือ

ผมออกไปซื้อของให้แม่ ที่ “ร้านเจ๊หมวย” อันที่จริงมันก็ไม่ได้เกิดขึ้นกับผมเองหรอก

ผมเป็นเพียงผู้อยู่ในเหตุการณ์ น้าผู้หญิงคนนึงมาซื้อของที่ร้านเจ๊หมวยเหมือนกัน ราคาของที่เค้าซื้อ

22 บาท แล้วน้าเค้าจ่ายแบงค์ 100 บาท เจ๊หมวยถามว่า มีเศษสองบาทไหม น้าเค้าก็บอกว่าไม่มีอ่ะเจ๊

เจ๊หมวยหยิบตังขึ้นมาทอนไป 80 บาท แล้วบอกว่า “อ่ะ สองบาท เดี๋ยวมาซื้ออีกวันไหนค่อยให้”

ถ้าจะมองว่าเป็นความขี้เกียจทอนตังของเจ๊แก ก็อาจจะไม่ผิดนัก แต่สำหรับผม ผมมองว่า

นี่คือน้ำใจ คือความไว้เนื้อเชื่อใจกัน  อันที่จริงผมก็เจอแบบนี้มาบ่อยครั้งแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมคราวนี้ถึงรู้สึกดี

ทั้งๆที่เป็นบ้านตัวเองน่าจะชินแล้ว

2 Responses to “เสน่ห์บ้านนอก”