วันนี้ไปเรียนปิงปองมาครับ ตอนต้นคาบ อาจารย์ก็ให้เดาะลูก บังคับลูก บลาๆๆ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น
ที่ผมจะเล่าให้ฟังในวันนี้เกี่ยวกับน้องปีหนึ่งคนนึง…..นั่นแน่ คิดอะไรกัน
น้องเค้าอยู่คณะบริหารครับ เอ้ย ไม่ใช่….วิทยาศาสตร์ครับ
ในตอนกลางๆคาบเรียน หลังจากที่อาจารย์ให้เดาะลูกแล้ว อาจารย์ก็ให้เล่นบนโต๊ะ ทุกๆคน
ก็ไปเล่นกันอย่างสนุกบ้าง ไม่สนุกบ้าง อันนี้ผมก็ไม่ทราบเพราะผมไม่ได้เดินดู…แต่น้องคนที่ผม
กำลังพูดถึงอยู่นี้ ไปนั่งอยู่คนเดียว นั่งเล่นลูกปิงปอง เล่นไม้ปิงปอง(ปั่นลูกปิงปองเล่นอ่ะครับ)
ผมก็เลยบอกพี่ปอนด์…พี่ที่ตีปิงปองอยู่กับผมว่า “แป๊บนึงนะพี่” แล้วผมก็เดินไปหาน้องคนนั้น
ชวนน้องเค้าให้มาเล่นด้วยกัน….น้องเค้ารีบตอบผมอย่างไม่ทันคิดเลยว่า “เล่นครับๆๆ” แล้วรีบลุกตามผมมา

ผมว่า น้องเค้าอยากเล่นมากๆเลยนะ แต่คงเป็นเพราะด้วยความที่เค้าเล่นไม่เป็น เล่นไม่เก่ง เค้าก็เลย
ไม่กล้ามาเล่นกับคนอื่นๆ บวกกับน้องเค้าเป็นคนที่เข้ากับคนอื่นไม่เป็นอยู่แล้ว เลยไปกันใหญ่เลย
ทำไมผมถึงคิดว่าน้องเค้าเข้ากับคนอื่นไม่เป็นล่ะ….
เพราะตอนเปิดเทอมต้นใหม่ๆ ผมเห็นน้องเค้าไปนั่งกินข้าวกับกลุ่มเพื่อนผู้หญิง โดยที่ไม่พูดไม่จาอะไร
กับเพื่อนๆเลยแม้แต่คำเดียว จนกินหมด แล้วเค้าก็ลุกไปโดยไม่พูดไม่จาสักคำ อ่อ ลืมบอกไป
น้องเค้าห่อข้าวกล่องมาจากบ้านนะครับ พฤติกรรมของน้องคนนี้ดูแปลกๆ ไม่รู้เค้าจะมีปัญหาอะไรรึเปล่า….

ขอแค่คนเรา ใส่ใจคนรอบข้างมากขึ้น ถึงแม้จะไม่รู้จักกันก็ตาม เพราะนั่นอาจจะทำให้เค้าเปลี่ยนอะไรบางอย่าง
ไปสู่สิ่งที่ดีกว่าได้อย่างง่ายดาย


…..ใส่ใจคนรอบข้างให้มากขึ้น…..แล้วความสุขจะตามมาหาคุณ

4 Responses to “คนรอบข้าง”