Archive for the ‘นายต้อม มีเรื่องเล่า’ Category

ไปเจอ ข้อความนี้มา  โดนใจต้อมเต็มๆ

If you love someone,

put their name in a circle,

instead of a heart,

because hearts can break,

but circles go on forever…

เธอจะอยู่รอบๆตัวต้อมตลอดไป….

คราวนี้ยาวหน่อยนะครับ

พอดีผมได้ฟอร์เวิร์ดเมล์มาฉบับนึง…….

******************************

เคยสงสัยบ้างไหมว่า

คนที่เรา รักกับคนที่รักเรามันต่างกันแค่ไหน

คนที่เรารัก

…เราใส่ใจใน เรื่องของเขาทุกอย่าง…

…เราแคร์ความรู้สึกเขาเสมอ…

…เราไม่ เสียดายเวลาที่ได้อยู่ใกล้เขา…

…เราพยายามทำความรู้จักเขา…

…เรา เป็นห่วงเขา…

…เราหวงเขา…

…เราเสียสละเพื่อเขาได้…

………….. แต่…………….

คนที่รักเรา

…คนที่ให้ความ สำคัญกับความรู้สึกของเรา…

…คนที่พยายามทำความรู้จักกับเรา…

…คน ที่แคร์ความรู้สึกเรา…

…คนที่เป็นห่วงเรา…

…คนที่ใส่ใจในทุก เรื่องของเรา…

…คนที่เสียสละเพื่อเราได้…

แล้วถ้าให้เลือก

ระหว่างคนที่รักเรากับคนที่เรารัก

เราจะเลือกใคร

1.คนที่เรารัก

2.คนที่รักเรา

3.ไม่เลือกใครสักคน

ไม่ ว่าเราจะเลือกทางไหน

มันก็จะมีคนคน หนึ่งที่จะต้องเสียใจอยู่ดี

1.ถ้าคุณเลือกคนที่เรารัก คนที่รักเราก็จะเสียใจ

2.ถ้าคุณเลือกคนที่รักเรา คุณก็อาจจะต้องเสียใจ

3.ถ้าคุณไม่เลือกใครสักคน ทั้งคุณและคนที่รักคุณก็จะต้องเสียใจ

…แต่มีคนหนึ่งที่ ไม่เสียใจ…

…คือ คนที่เรารัก…

เค้าพูดถูกดีนะ

*************************************

ผมเลยคิดต่อไปว่า……..

ทำไมคนเราถึงมองแต่ในแง่ลบ ว่าจะมีใครเสียใจหรือไม่

ทำไมไม่มีใครมองว่า จะมีใครบ้างที่มีความสุข

คนเราน่าจะมองแง่บวกกันให้มากๆ

จริงๆนะ

ไม่ว่าเราจะเลือกใคร ก็จะมีอย่างน้อย 1 คนที่มีความสุข

จริงไหมล่ะครับ

************************************

บล๊อกนี้ตั้งใจเอาไว้ว่าจะเขียนตั้งแต่เมื่อช่วงวันพ่อโน่นแล้ว แต่งานมันช่างเยอะซะเหลือเกิน

ทำให้ต้องพักเขียนบล๊อกเอาไว้ก่อน…

เมื่อวันพ่อ ผมกลับบ้านที่เพชรบูรณ์ มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ทำให้ผมประทับใจ  สิ่งหนึ่งคือ

ผมออกไปซื้อของให้แม่ ที่ “ร้านเจ๊หมวย” อันที่จริงมันก็ไม่ได้เกิดขึ้นกับผมเองหรอก

ผมเป็นเพียงผู้อยู่ในเหตุการณ์ น้าผู้หญิงคนนึงมาซื้อของที่ร้านเจ๊หมวยเหมือนกัน ราคาของที่เค้าซื้อ

22 บาท แล้วน้าเค้าจ่ายแบงค์ 100 บาท เจ๊หมวยถามว่า มีเศษสองบาทไหม น้าเค้าก็บอกว่าไม่มีอ่ะเจ๊

เจ๊หมวยหยิบตังขึ้นมาทอนไป 80 บาท แล้วบอกว่า “อ่ะ สองบาท เดี๋ยวมาซื้ออีกวันไหนค่อยให้”

ถ้าจะมองว่าเป็นความขี้เกียจทอนตังของเจ๊แก ก็อาจจะไม่ผิดนัก แต่สำหรับผม ผมมองว่า

นี่คือน้ำใจ คือความไว้เนื้อเชื่อใจกัน  อันที่จริงผมก็เจอแบบนี้มาบ่อยครั้งแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมคราวนี้ถึงรู้สึกดี

ทั้งๆที่เป็นบ้านตัวเองน่าจะชินแล้ว

ระหว่างทางกลับหอ ผมเดินกลับมาเอารถจักรยานที่จอดเรียงแถวกันอยู่สองข้างของฟุตบาท

ทำให้มีช่องเหลือให้เดินได้สบายๆก็คนเดียว

ระหว่างที่ผมเอาจักรยานออกมา ขึ้นคร่อมแล้วค่อยๆเอารถออกมาทางช่องทางเดินที่มีอยู่ไม่มากนั้น

มีหมาตัวนึง กำลังจะเดินเข้ามา  มันเห็นผม กำลังออกไป มันก็หยุด แล้วหลบไปอยู่ข้างๆจักรยานให้ผมออกไปก่อน

…

…

…

ระหว่างที่ปั่นจักรยานเข้าหอ มาถึงทางแยกเข้าซอยแคบๆซอยนึง มีรถเก๋งคันนึงกำลังเลี้ยวออกจากซอย

แล้วก็รถเก๋งอีกคัน กำลังจะเลี้ยวเข้าซอย แต่ว่า ทั้งคู่ ต่างคนก็ต่างใส่เกียร์เดินหน้า ด้วยความที่กลัวรถจะเสียโฉม

ทำให้ทั้งคู่ขยับไปข้างหน้าได้ทีล่ะนิดๆ อยู่ตรงนั้นนานพอสมควร กว่าจะพ้นกันไปได้

วันนี้ไปเรียนปิงปองมาครับ ตอนต้นคาบ อาจารย์ก็ให้เดาะลูก บังคับลูก บลาๆๆ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น
ที่ผมจะเล่าให้ฟังในวันนี้เกี่ยวกับน้องปีหนึ่งคนนึง…..นั่นแน่ คิดอะไรกัน
น้องเค้าอยู่คณะบริหารครับ เอ้ย ไม่ใช่….วิทยาศาสตร์ครับ
ในตอนกลางๆคาบเรียน หลังจากที่อาจารย์ให้เดาะลูกแล้ว อาจารย์ก็ให้เล่นบนโต๊ะ ทุกๆคน
ก็ไปเล่นกันอย่างสนุกบ้าง ไม่สนุกบ้าง อันนี้ผมก็ไม่ทราบเพราะผมไม่ได้เดินดู…แต่น้องคนที่ผม
กำลังพูดถึงอยู่นี้ ไปนั่งอยู่คนเดียว นั่งเล่นลูกปิงปอง เล่นไม้ปิงปอง(ปั่นลูกปิงปองเล่นอ่ะครับ)
ผมก็เลยบอกพี่ปอนด์…พี่ที่ตีปิงปองอยู่กับผมว่า “แป๊บนึงนะพี่” แล้วผมก็เดินไปหาน้องคนนั้น
ชวนน้องเค้าให้มาเล่นด้วยกัน….น้องเค้ารีบตอบผมอย่างไม่ทันคิดเลยว่า “เล่นครับๆๆ” แล้วรีบลุกตามผมมา

ผมว่า น้องเค้าอยากเล่นมากๆเลยนะ แต่คงเป็นเพราะด้วยความที่เค้าเล่นไม่เป็น เล่นไม่เก่ง เค้าก็เลย
ไม่กล้ามาเล่นกับคนอื่นๆ บวกกับน้องเค้าเป็นคนที่เข้ากับคนอื่นไม่เป็นอยู่แล้ว เลยไปกันใหญ่เลย
ทำไมผมถึงคิดว่าน้องเค้าเข้ากับคนอื่นไม่เป็นล่ะ….
เพราะตอนเปิดเทอมต้นใหม่ๆ ผมเห็นน้องเค้าไปนั่งกินข้าวกับกลุ่มเพื่อนผู้หญิง โดยที่ไม่พูดไม่จาอะไร
กับเพื่อนๆเลยแม้แต่คำเดียว จนกินหมด แล้วเค้าก็ลุกไปโดยไม่พูดไม่จาสักคำ อ่อ ลืมบอกไป
น้องเค้าห่อข้าวกล่องมาจากบ้านนะครับ พฤติกรรมของน้องคนนี้ดูแปลกๆ ไม่รู้เค้าจะมีปัญหาอะไรรึเปล่า….

ขอแค่คนเรา ใส่ใจคนรอบข้างมากขึ้น ถึงแม้จะไม่รู้จักกันก็ตาม เพราะนั่นอาจจะทำให้เค้าเปลี่ยนอะไรบางอย่าง
ไปสู่สิ่งที่ดีกว่าได้อย่างง่ายดาย


…..ใส่ใจคนรอบข้างให้มากขึ้น…..แล้วความสุขจะตามมาหาคุณ

เมื่อนานมาแล้ว……
ระหว่างทางเดินมามหาวิทยาลัย มียายคนนึงเดินมากับหลานตัวเล็กๆ เมื่อผมและคุณยาย
เดินมาอยู่ต่อหน้ากันและกัน ยายก็มาจับแขนผม….
หลานเอ้ย….ยายขอค่ารถเมล์สักสิบยี่สิบสิ….

ผมเจอแบบนี้มาบ่อยมาก เมื่อก่อนผมจะปฏิเสธโน่นปฏิเสธนี่ไปเรื่อย ไม่มีบ้าง อะไรบ้าง
คราวนี้ผมบอกกับยายว่า….ยายครับ รถเมล์ฟรีมีครับ….
จากนั้นยายคนนั้น..ก็ร้อง หุ๊…(อารมณ์ประมาณว่า เซ็ง+โมโห ที่ไม่ได้ตามที่ตนต้องการ)
แล้วก็เดินจากไป

แล้ววันนี้…..
ผมก็เจออีกแล้ว แต่เป็นลุงไม่ใช่ยาย
ไอ้หนูเอ้ย ลุงขอค่ารถเมล์หน่อย…..
ผมก็ตอบไปแบบเดิมครับ….รถเมล์ฟรีมีครับ…..
แล้วก็ได้รับการตอบรับเหมือนเดิมคือ…หุ๊…..แล้วก็เดินจากไป

เดี๋ยวนี้คนที่ไม่คิดจะทำมาหากินกันเพื่อให้บ้านเมืองพัฒนาเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป
บ้านเมืองจะเป็นยังไงกันนะ

พูดถึงเรื่องนี้แล้วก็นึกถึงพวกป้าๆขอทานที่มานั่นขอทาน พร้อมกับลูกหมาตัวเล็กๆ
ผมเห็นพวกนี้แล้วผมมักจะคิดในใจทุกทีไปว่า….
ตังจะให้ตัวเองแดกข้าว ยังต้องมาขอคนอื่น ยังจะเสือกเลี้ยงหมาอีก…
(ขออภัยในความไม่สุภาพ) เท่านั้นยังไม่พอครับ ลูกหมา ใส่เสื้อผ้าด้วยนี่สิ สีสันสดใสเชียว…
มันน่า…..

เฮือก !!! วิชาที่อยากเรียน ถูกปิดไปซะอย่างนั้นแหละ คนลงก็นะ น้อยเกิน เลยโดนปิดเลย
ตอนแรก มีคนลง 7 คน แล้วสักพัก ก็เหลือ 3 คน โดนปิดวิชาเลย
ผมอยากเรียนนนนนนนนน

ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา 18 – 22 ต.ค. พวกเราได้จัดค่าย
Technology Of Future For Youth(TOFFY Camp) #1st
สำหรับค่ายนี้ มีสิ่งน่าประทับใจอยู่มากมาย แต่ก็ยังคงมีปัญหาให้เห็นอีกมากมายเช่นกัน…
อย่างที่เห็นชัดๆเลยก็คือ มีหลายๆคน ที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับค่ายนี้ เข้ามานั่งอยู่ด้านหลังห้อง
ที่ใช้สอนน้องๆ ก็มีทั้งคนที่เจตนาเข้ามาช่วย และอีกหลายๆคนที่ ไม่ได้มีเจตนาเข้ามาช่วย
ผมก็ไม่ทราบแน่ว่าเจตนาของเค้าเข้ามาเพื่ออะไรกันแน่ เข้ามานั่งตากแอร์ หรือ เข้ามาดูหน้าตาน้องๆ
หรือ อยากรู้ว่าค่ายเป็นแบบไหนเลยเข้ามาดู….และอีกหลายความเป็นไปได้ ….แต่ไม่ว่ายังไง
ไม่ว่าเจตนาเค้าคืออะไร แต่ไม่ได้เข้ามาช่วย ทำไมถึงกล้าเข้ามานั่ง ??
หลายคนได้อ่าน อาจจะคิดว่า ต้อมแม่ง ใจแคบว่ะ ต้อมแม่ง อย่างโน้น ต้อมแม่งอย่างนี้…
แต่มันเป็นความจริงนี่ครับ ความจริงที่อยากจะชี้ให้ทุกคนเห็น คุณคิดว่าน้องๆ จะมองพวกเราแบบไหน
น้องๆเห็นภาพความวุ่นวาย ยุ่งเหยิงด้านหลังห้อง ความไม่มีระเบียบ ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ ผมเอง
มองไปเห็นแล้วยังทำให้เกิดความรู้สึกที่ไม่ค่อยดีเลย ที่เขียนเรื่องนี้ ไม่ใช่เพราะอะไร
แต่มันคือภาพลักษณ์ของภาควิชา…(น่าน ไอ้ต้อมหาข้ออ้างอีกแล้ว หลายๆคนคงคิดแบบนี้)

แต่ถึงยังไง ผมก็ยังต้องขอขอบคุณทุกคนที่มีเจตนาเข้ามาช่วย เพราะทุกคนที่ผมเห็นว่ามีเจตนา
เข้ามาช่วย ได้ช่วยอย่างเต็มที่ทุกคน…