Archive for the ‘In my mind’ Category

แล้ววันนี้ ผมก็ได้สัมผัสกับความรัก ที่แท้จริง เธอคือคนที่นำพามันมา เธอคอยเติมเต็มให้ผม เราต่างเติมเต็มให้กัน

เรามีความสุขกันมาก จนเพื่อนในห้องมันคงจะหมันไส้กันบ้างล่ะ ^^

นั่นเป็นความคิดของผม เมื่อ 5 ปีที่แล้ว ตอนนั้นก็ ต้นๆเทอมปลาย ม.4

จนมาถึง ปลายเทอมต้น ของปี 2  วันที่เราต้องเดินแยกทางกัน

ช่วงนั้นผมเปลี่ยนความคิดไปพักนึง เพราะมันเสียใจ….

แล้วมาถึงวันนี้ผมก็รู้แล้วว่า ความคิดของผมเมื่อตอน ม.4 นั้น มันคือสิ่งที่ถูกต้อง

เธอนำพาความรักมาหาผม แล้ววันนี้เธอก็ทำให้ผมได้พบกับความรัก “จริงๆ”

….ยิ้ม และ มีความสุขทุกที ที่เห็นเธอยิ้มมีความสุขอยู่กับคนรักของเธอ

….ทุกข์และเป็นห่วงเธอ เมื่อรับรู้ว่าเธอเสียใจ และร้องไห้

….สามารถให้ได้ โดยที่ไม่หวังเลยแม้แต่นิดเดียว ว่าจะได้อะไรตอบแทนจากเธอ

….และอีกหลายๆอย่างที่ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดหรือตัวอักษรได้

….

….

ขอบคุณนะ  ไอ้เหม่ง…..เพื่อนที่ดีที่สุด

พักนี้เป็นไรไม่รู้แฮะ มีความสุขมาก แต่นั่นมันก็เกิดจากความทุกข์  สุข แล้วก็ ทุกข์ ไปพร้อมๆกัน

ไม่เข้าใจเลย  มันเป็นอย่างนี้ได้ไง เพราะอะไร

มีบางเวลาที่เราอยากจะทำอะไรสักอย่าง แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะติดภาระหน้าที่ที่มีอยู่ต้องสะสางให้เรียบร้อย

มันทำให้เราทุกข์ แต่เราก็สุขได้ ไม่รู้ทำไม สับสน  นี่เป็นช่วงที่ไม่เข้าใจตัวเองมากๆ

เพราะอะไรกันนะ…หรือเพราะเธอ…

ก่อนหน้านี้ ต้อมชอบคิดอะไรเข้าข้างตัวเองบ่อยๆ ก็คิดเข้าข้างตัวเองแล้วมีความสุขนี่หน่า

แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ในครั้งนี้ มีบางอย่างเกิดขึ้นที่น่าจะคิดเข้าข้างตัวเองได้อย่างที่สุด

แต่ต้อมกลับไม่คิดอะไรกับสิ่งนั้นเลย…..ทำไมนะ….หรือเพราะเธอ….ทำให้ต้อมคิดได้

ว่าเรา ควรจะยืนตรงไหน ในตอนนี้ ^________^

ปล. รู้ว่าต้อมไม่ได้คิดอะไรกับบางอย่างที่เกิดขึ้น  ก็ตอนอาบน้ำ…แล้วมันก็ตะงิดๆในใจ

ถึงแม้ว่าในตอนนี้ จะเป็นพนักงานรถไฟ

ที่คอยดูแลรถไฟที่จะเข้าเทียบชานชาลา

ให้เข้ามาอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย……

แต่ถ้าหากวันนึง รถไฟที่เข้าเทียบชานชาลา ขบวนนั้น

เป็นขบวนที่ใช่ เป็นขบวนที่ พนักงานรถไฟคนนึงคิดว่า

นี่แหละใช่เลย……

เป็นรถไฟขบวนที่เขาสามารถดูแลได้

เป็นรถไฟขบวนที่สามารถดูแลเขาได้

เป็นรถไฟขบวนที่เขาสามารถทำให้มันยังคงความงดงามไว้ได้

เป็นรถไฟขบวนที่เขามีความสุขได้เมื่อเดินทางไปด้วย

พนักงานรถไฟคนนั้น ก็พร้อมที่จะละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างที่ชานชาลา

ละทิ้งหน้าที่ในการดูแลรถไฟที่จะเข้ามาเทียบชานชาลา

แล้วเดินทางไปพร้อมกับรถไฟขบวนนั้น…..

ไปจนถึงปลายทาง….

หลังจากอัพรูป TOFFY Camp #1st เสร็จเรียบร้อย ก็ปั่นจักรยานกลับหอ เวลาก็ล่วงเลยมา
จนถึงตีหนึ่งแล้ว มือจับลงไปที่เบาะ ก็ถึงกับแปลกใจ เบาะมันเปียกชุ่มไปด้วยน้ำค้าง ซึ้งปกติไม่เคยมี
แต่ก็เหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไร ปั่นจักรยานออกไป มองตรงออกไปข้างหน้า เห็นหมอกจางๆ มองไปรอบๆ
ก็เห็นหมอกจางๆอยู่รอบตัวเรา รู้สึกดีจัง ขณะที่ปั่นจักรยาน ร่างกายได้สัมผัสกับกลิ่นอายบางๆ
ซึ่งเป็นสิ่งที่บอกให้รู้ว่า ฤดูหนาวใกล้เข้ามาแล้ว (แต่มันมาช้าลงนะ) ลมหนาวพัดโชยผ่านร่างกายเราไป
อย่างแผ่วเบา เมื่อเงยหน้าขึ้นไปดูบนท้องฟ้า คืนนี้ท้องฟ้าแจ่มใส ไม่มีเมฆมาบดบังแสงดาวแม้แต่น้อย
แต่ทว่า คนที่อาศัยอยู่ในเมืองหลวงอย่างเช่นกรุงเทพนี้ ก็ยังคงไม่มีโอกาสได้สัมผัสกับความงดงามของ
ท้องฟ้าที่มีแสงดาวพร่างพรายนับล้านล้านดวง ไม่รู้ว่าคนที่อาศัยอยู่ในตึกสูงระฟ้าของเมืองกรุง ที่อยู่สูง
ขึ้นไป จนพ้นแสงจากหลอดไฟส่วนใหญ่ของเมือง เค้าจะได้มีโอกาสสัมผัสความงดงามที่ว่านี่หรือเปล่า

เคยเป็นแบบนี้ไหม….
….เราได้มีโอกาสคุย ทำความรู้จักกับคนคนนึง ซึ่งอยู่ห่างไกลจากเรา ผ่านทาง msn เริ่มแรก
เราก็คุยกันอย่างคนที่รู้จักกันทาง msn ทั่วๆไป คือ ถามมา ตอบไป มีเรื่องอะไรเล่าบ้างนิดๆหน่อยๆ
ไม่มากไม่มาย แต่นานวันขึ้น(ไม่กี่วันเท่านั้นแหละ)เราเริ่มคุยกัน มากขึ้นๆ เริ่มมีเรื่องเล่ามากขึ้น
คุยกันสนุกขึ้น เราเริ่มรู้สึกว่าเค้าเป็นคนที่เราคุยด้วยแล้วเราสบายใจ คุยด้วยแล้วรู้สึกดี แล้วก็คุยกัน…
ทุกวัน…เวลาผ่านไปๆ ก็เริ่มมีโทรศัพท์มาบอกฝันดีก่อนเข้านอน ต่อมาก็คุยกันทางโทรศัพท์
คุยกันได้นานมาก ซึ่งตัวเราเองก็ไม่เคยได้คุยโทรศัพท์นานๆ อย่างนี้มาเป็นเวลาเกือบสองปีแล้ว
เรารู้สึกว่าเรามีความสุข เมื่อได้ยินเสียงเค้า มีความสุข เมื่อเค้าหัวเราะ มันอาจจะเร็วไปที่จะฟันธง
ว่าเรารู้สึกอย่างนั้น แต่มันเป็นเรื่องจริงที่เรารู้สึกอย่างนั้นในระยะเวลาอันน้อยนิดที่ผ่านมา
เราได้คุยกับเค้า จนมีความผูกพันธ์บางอย่างเกิดขึ้นในใจเรา เป็นความผูกพันธ์เล็กๆ ที่จริงใจ
บริสุทธิ์ใจ เป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นที่ปรึกษา….

เคยรู้สึกแบบนี้ไหม….
เราคุยกันทุกวันๆ มาระยะนึง แล้ววันนึง เค้าก็โทรมาเหมือนทุกๆวัน…
แต่เรากลับทำให้ “เค้าไม่เหมือนทุกวันที่ผ่านมา” หลังจากสายหลุด เราก็นั่งมองโทรศัพท์ รอ…
เพราะทุกๆวัน เค้าจะโทรกลับมา แต่วันนี้เค้าไม่โทรกลับมา เราเริ่มเคว้ง เริ่มรู้สึก…เหงาขึ้นมาจับใจ
ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ความสับสนเข้าครอบงำจิตใจ มันเกิดอะไรขึ้นกับเรากันนี่ ความรู้สึกแบบนี้
ไม่เกิดขึ้นในใจเรามานานมากแล้ว…ตั้งแต่วันนั้น….วันที่เธอไม่อยู่….แล้ววันนี้มันกลับมา
มาพร้อมกับเพื่อนคนนี้